Terugblik gedenkmoment
Op zondag 2 november 2025 organiseerde begraafplaats Zeister Bosrust het Gedenk Moment. Tijdens deze bijeenkomst was er ruimte voor herinnering, verbondenheid en troost. Bezoekers konden samen stilstaan bij geliefden die gemist worden. Het gedenkmoment sloot aan bij de traditie van Allerzielen, in een eigentijdse vorm.
Het programma bestond uit muziek van Simara van der Vlist en pianist John Baan, een korte meditatie door Cees Baan en momenten van licht en stilte. Bezoekers konden een kaarsje branden, napraten met anderen en een warm drankje drinken.
Terugblik
Via deze link naar YouTube(Verwijst naar een externe website) is de dienst terug te kijken.
Hieronder leest u de uitgeschreven tekst van het gedenkmoment.
Simara: Tears in heaven
Deel 1
jij bent nog zo dichtbij
want waar ik ook ga: jij
waar ik sta: jij
alleen maar - weer en altijd: jij
als het goed gaat, als alles me zeer doet, door het donker: jij
onder de zon, als het angstzweet mij uitbreekt: jij
als ik het uitschreeuw, alleen maar - en nog eens en altijd: jij
aan ieder begin en aan elk einde
jij en altijd maar weer
Ik ben Cees Baan. Over verlies en verdriet heb ik (bij het schrijven van een In Memoriam en het leiden van een uitvaart) veel gehoord, gevoeld en gezien. En daarom mag ik vanmiddag daar iets over vertellen.
welkom allemaal in Bosrust
aan jou die een geliefd iemand verloor
die elke dag (en nacht) aan ‘die ene’ herinnerd wordt
en aan jou die leeft in de armen van verdriet
dit uur van woord, muziek
van troost, hoop en toekomst
is voor jou
voor ons allemaal
Simara: Door de wind
Deel 2
Op die dag ging het licht uit
Dwaalde ik door het donker
Overal zocht ik jou
Hoopte ik iets
Van jou en mij
Terug te vinden
Maar
Overal miste ik jou
Overal vermoedde ik jou
Hoorde je stem
Rook jouw geur
Maar
Ik vond je nergens
Nu ben je onzichtbaar geworden
Maar
Ik voel je dag en nacht
Hoe lang is het nu geleden?
Natuurlijk de dag staat in je hart gegrift
Het uur ook.
De situatie, elk beeld, de geur en geluiden
Wie erbij waren (en wie niet)
Haal je zo voor ogen
Haarscherp
En je weet nog precies wat voor weer het was
Je noemt de datum.
Oh, zo lang alweer…
Wat gaat de tijd toch snel.
Je bent zeker wel weer aan het werk
Kom zaterdag even langs…
Even je gedachten verzetten! Gezellig
Goed voor je!
Niet iedereen begrijpt jouw stemming, jouw gedrag
En misschien begrijp je jezelf ook niet altijd
Je wilt soms drinken op een vroeg uur
Hebt ineens zin om te roken…
Vloeken en schelden
Je doet of zegt dingen die je nooit eerder deed
Die voor een ander niet te volgen zijn
Of zelfs afgekeurd worden
Je hebt ineens spierpijn, last van je schouders, rug
Hartzeer en hoofdpijn…
Niet iedereen begrijpt waarom je ’s nachts niet in het vertrouwde bed wil - kunt slapen
Als je al slaapt
De één staat uren onder de douche
Voor de ander hoeft dat niet meer
Sommigen verzorgen zich -heel waardig- tot in de puntjes
Anderen dragen dagenlang dezelfde trui
Haar trui – of de zijne
De één heeft een steen in zijn maag
Voelt zich bevroren
Een ander barst van de gevoelens
Staat in brand
De één huilt hardop
De ander in stilte
En ’t is allebei zo heftig
Onzichtbare tranen zijn net zo bitter als zichtbare tranen
Ieder van ons rouwt exclusief
Heel persoonlijk
Jouw rouw is als jouw vingerafdruk
Met niets en niemand te vergelijken
Soms maakt je dat eenzaam
Tegelijk vertelt het ook hoe uniek jullie liefde was
Met niets en niemand te vergelijken
Wat eerst altijd moest, hoeft nu niet meer
Wat ooit gewoon leek, is nu bijzonder
Je bent die ene kwijt
En jezelf ook
Het gebeurt dat je ook vrienden kwijtraakt
Vrienden waarvan je dacht:
Zij zullen me zeker steunen, laten me niet vallen, hij en zij zoeken vast me op
Maar ineens zie of hoor je die niet of nauwelijks meer
Dat is een extra dosis verdriet
En dan zijn er die mensen die denken -vinden- dat je (na een paar maanden) de draad wel weer op mag pakken. Welke draad? De draad is gebroken, het patroon is zoek. Die mensen, dat zijn de geluksvogels die nog wel samen en compleet zijn. Die mensen hebben geen flauw idee welke storm er door jouw hoofd raast. Zij zien jouw buitenkant, die er (op zich) nog goed uit ziet, maar zijn blind voor jouw binnenkant. En die binnenkant verlangt naar troost, begrip, luisterend oor, naar empathie en invoelend (binnen voelend) vermogen. Wordt maar weer gauw de oude/ Wéét dat verdriet een mens verandert. Je bent niet meer dezelfde als voorheen. Na een ingrijpend verlies word je een ander mens met nieuwe gedachten, waarden en emoties. Je staat echt in de kou als mensen zeggen dat het ‘leven’ doorgaat. Dat klopt. Maar de dood (het gemis, de pijn) gaat ook door. En voor rouw staat geen tijd. Zes weken, drie maanden, een half jaar, twee jaar.
Wat zegt dat?
Toch niet dat de tijd alle wonden heelt. Sommige wonden… ja… een gebroken arm
Niet een gebroken hart. Niet de wond van de lege stoel
Het lege bed, de lege kapstok
Niet de open wond van ‘nooit meer hij… nooit meer zij’
Totdat er (volkomen onverwacht) toch iemand op de stoep staat, die iets van jouw hoofd en hart begrijpt, die jouw binnenkant ziet of herkent. En een vraag stelt…
Is er iets wat ik doen kan Wat je helpt in de pijn?
Wat iets voor je betekent zou ik graag voor je zijn
Kan ik iets voor je zijn In je grote gemis
Omdat wie je zo liefhad
Er nu niet meer is?
Simara: Mag ik dan bij jou?
Deel 3
Gaat dit gevoel -het gemis- dat als prikkeldraad om mijn hart zit- ooit voorbij? Zou er een begaanbare weg zijn waarop ik kruimeltjes van hoop vindt? Bestaat er een moment waarop ondraaglijke gevoelens en gedachten draaglijk zullen zijn. Misschien een uur waarop ik gewoon even geniet van de muziek, van een glas wijn? Dat ik zomaar (zonder schuldgevoel) in de lach schiet of de slappe lach krijg. Dat de zin in mijn leven langzaam terugkomt.
Ja. Ik geloof in veerkracht en geestkracht van mensen. In het vurig kloppen van mijn hart. En al leef je voorlopig nog in een donkere winter; niemand houdt de lente tegen. Hoe kaal mijn boom ook is – er komt een andere tijd. Plotseling staat er een kleinkind voor de deur dat mijn hand pakt: ‘Kom, opa, ga je mee, naar buiten?’ Of een vriend die mij uitnodigt voor een concert, een wandeling langs de zee of naar AJAX – (nou ja, alsof je daar dan zo blij van wordt). Het is een keus om, hoe donker de nacht ook is, te zien dat er ook prachtige sterren aan de hemel staan.
En misschien denk je – maar… dat kan ik niet.
Ze zeggen dat het went - ik heb het geprobeerd
Maar hoe ik het ook wend of keer
M'n huis beschermt niet meer
Het regent harder dan ik hebben kan
Ik kan het niet. Nee, niet alleen…
Soms word je geholpen door mysterieuze krachten
Voor de één zijn het dromen met gezichten
Voor de ander de ontmoeting met een onbekende
Soms is een klein moment van herkenning genoeg om met een heel zwaar leven (enigszins) verzoend te worden
Tussen hemel en aarde zijn ook goede machten aan het werk
En dan zie je zomaar vlinders op de tuintafel
Of er valt een zonnestraal op zijn foto. Toeval?
Het gevoel van vandaag zal veranderen – het blijft niet het hangen
Ook onze ouders en vrienden vonden na een moeilijke tijd een begaanbare weg…
De één vindt (een begin van) rust in de natuur
De ander gelooft in de warmte, trouw en zorg van vrienden
Een derde in God
Links en rechts zie je knipoogjes van hoop
Ineens gaat er een raam open
Of een deur waardoor het licht binnenvalt
En heb je zin om door de wind, door de regen, dwars door alles heen - weer te fietsen
Soms is het helend om te schilderen. Of een gedicht te schrijven… of zomaar een liedje voor die ene
Jij bent nog zo dichtbij
Boven jij, beneden jij. Aarde jij. Hemel…
Toch kun je je (uit het niets) plotseling ontroostbaar voelen
Je hoort ineens de muziek waar hij van hield
Je ruikt haar geur
Je vindt een oude liefdesbrief
Een brok in je keel, de tranen hoog
De moeder die haar zoontje bijna dagelijks op zijn kop gaf omdat ie zo hard zat te trommelen op zijn drumstel… verlangt nu uit alle macht naar dat getrommel.
Een mens kan zichzelf volstoppen (of wordt volgestopt) met schuldgevoelens.
Had ik nog maar één keer gezegd dat…
Was ik toch maar langsgegaan…
Deze moeder prijst nu haar dochter die op dansles is, zegt hardop hoeveel ze van haar houdt.
Knuffelt haar andere zoontje en is enthousiast als hij in de tuin staat te voetballen.
Je weet ook niet waar je je op jouw reis bevindt. De dood komt soms zonder kloppen binnen. Het is nooit te vroeg om vrienden en geliefden hardop te zeggen hoe goed ze voor je zijn, hoeveel ze voor je betekenen en hen op te zoeken. Koester hen, waardeer hen, heb lief…
Ga samen door het bos wandelen of drink een glas wijn (of nóg beter) doe het allebei.
En daarnaast iemand in de oren knopen hoe blij je bent met wie hij/zij is.
Dat er erg veel fijne manieren zijn om iemand duidelijk te maken hoe mooi, uniek en bijzonder ie is
Nou, dat weten we toch?
Rouwen kan voelen als een lange, intense reis.
Waarin je je eigen koffers moet dragen
Koffers vol bagage
Maar je zult overwinteren.
Of je het gelooft of niet.
Omdat je, gaandeweg, sterkere schouders krijgt
En bovendien hebben winters niet het laatste woord
Het lijden heeft (vind ik) geen zin, maar lijdende mensen kunnen (hoe dan ook) wel tot de zin van jouw leven gaan horen. Want ongemerkt komt er een dag dat jij iemand ziet met minder sterke schouders
Iemand die jij kunt helpen, even een arm om zijn schouders, een hand op zijn hart, mond op haar mond…
Want jij weet, als geen ander, wat die ander nodig heeft. En stelt voorzichtig een vraag…
Is er iets wat ik doen kan, wat troost in je verdriet?
Want straks moet je weer verder ook al wil je nog niet
Simara: Ken je mij?
Deel 4
Wie steunt mij in deze donkere dagen. Wie hoort mij nu de storm door mijn hoofd raast? Wie troost mij…
Troost… is niet het zoeken naar pasklare antwoorden op het waarom. Je kunt iemand troosten door aandachtig te luisteren. zodat het verdriet in woorden en in tranen naar buiten kan komen. Troosten is ook zwijgen en in één blik of een aanraking de ander een veilig en vertrouwd gevoel te geven. Het is samen worstelen, zoeken en samen hopen. Het verdriet durven benoemen. Troosten is de ander helpen te leven met vragen waarop geen antwoorden zijn. En bovenal trouw blijven, ook en juist als het moeilijk is.
En dan rest er die ene grote vraag
Waar zijn onze doden naartoe
Zijn ze nergens of ergens
Wat is er gebeurd met hun ziel, met hun geest
Hoe gaat het nu met – die ene
Waar is mama
Vroeg het meisje aan haar vader
Daar
Zei hij – wijzend naar de verte
Maar waar is daar
Vroeg het kind
De vader wist het niet precies
Papa, ik hoop dat daar wel waar is
Het leven na de dood is en blijft (nog even) een geheim.
Maar tegen alle kennis en verstand in, vertrouw ik er op dat er voorbij het graf en voorbij het vuur een land van licht, liefde en vrede is. In een moment van stilte dragen we onze gedachten en onze gebeden op aan hen die ons zijn voorgegaan. (Staande).
Simara: You’ll never walk alone.